„Zasady postępowania jawnego i ustnego oraz zasada formalizmu, które rozwinęły się w okresie frankońskim, pozostały w mocy. Nastąpiło nawet zwiększenie formalizmu. Każdy błąd formalny był traktowany jako błąd istotny. Przy każdej czynności procesowej strona musiała przestrzegać zachowania określonych form, w przeciwnym bowiem razie druga strona mogła żądać stwierdzenia, iż dana czynność była nieformalna i nie powinna być brana pod rozwagę. Przyczyniło się to do wzrostu znaczenia rzeczników (prołocutores), którzy wyręczali strony. Nie byli to jednak zastępcy stron; jedynie mężczyźni poniżej 21 lat i powyżej 60 lat oraz kobiety mogli być zastąpieni w sądzie przez opiekuna. Błąd popełniony przez rzecznika powodował upadek sprawy tej strony, w imieniu której wygłaszał on formułę. Z czasem jednak strony uzyskały prawo poprawiania błędów w oświadczeniu złożonym przez rzecznika.
Zaznaczyła się przewaga orzecznictwa sądowego nad samopomocą; w zakresie prawa dworskiego i miejskiego samopomoc znikła całkowicie, w ograniczonym zaś stopniu występowała wśród ludności wolnej podlegającej prawu ziemskiemu. Wśród rycerstwa natomiast walka odwetowa — wróżda rozpowszechniła się, a nawet wyrodziła się w „prawo pięści". Starano się ograniczyć ją ustawami o pokojach ziemskich, ustalając formę, w jakiej wypowiedzenie walki mogło nastąpić, lub uzależniając wszczęcie walki od niemożności uzyskania sprawiedliwości sądowej.“(15)