„Z czasem jednak ludzie przychodzący do MSZ różnymi drogami zgrali się ze sobą. Wytworzył się sprawnie działający zespół, który potrafił sprostać rodzącym się zadaniom. Kajetan Morawski, powołując się na opinię Adama Tarnowskiego, wysokiego rangą dyplomaty austriackiego, pisze nawet, że „pod względem przygotowania i kwalifikacji urzędników biło nasze Ministerstwo w tym okresie dawny austrowęgierski Ballplatz".
Gdyby w powyższej ocenie tkwiło nawet trochę przesady to zgodzić się wypada z opinią cytowanego już Lubomirskiego, że „z czasem personel służby zagranicznej nabrał doświadczenia, wyrobił się nadspodziewanie szybko i rychło stanął na poziomie, który nie ustępował w niczym tradycyjnym służbom zagranicznym państw europejskich".
Dla pełni obrazu wspomnieć jeszcze należy o ministrach spraw zagranicznych tego początkowego okresu. O Wasilewskim i Paderewskim była już mowa. Pozostają Stanisław Patek i Eustachy Sapieha.
O Stanisławie Patku utarła się stereotypowa opinia, iż był on kiepskim, nieudolnym dyplomatą, nie nadającym się na stanowisko ministra spraw zagranicznych. Jest to opinia jednostronna i podobnie jak w wypadku Paderewskiego krzywdząca.“(5)