„Dnia 31 stycznia 1790 roku podpisany został w Stambule traktat pruskoturecki o przymierzu zaczepnoodpornym, zobowiązujący dwór berliński do wypowiedzenia wojny Rosji i Austrii w możliwie najkrótszym terminie. Dnia 20 lutego 1790 roku zmarł nagle cesarz Józef II, a tron objął po nim jego brat, Leopold II, którego o wielkie talenty polityczne wówczas jeszcze nie podejrzewano. Wojna wisiała na włosku; podpisanie traktatu sojuszniczego z Polską stawało się więc dla Berlina problemem politycznym o największym znaczeniu.
Większość sejmowej Deputacji Interesów Cudzoziemskich podzielała przekonanie przywódców stronnictwa patriotycznego o konieczności zawarcia z Prusami przymierza obronnego. Jednakże znaczna część opozycji, osławionych ,,zelantów hetmańskich", występowała zdecydowanie przeciwko wchodzeniu z dworem berlińskim w układy polityczne, póki nie zostanie załatwiona ostatecznie sprawa traktatu handlowego, zabezpieczającego nieskrępowany tranzyt towarów polskich przez terytoria pruskie. Sprawa iunctim politycznego między traktatem sojuszniczym a traktatem handlowym stała się nagle poważnym problemem, znacznie utrudniającym rokowania między Warszawą a Berlinem.“(10)