„7. Kultura. Karol Wielki był analfabetą, który ogromnie dbał o rozwój kultury i nauki. Po najazdach germańskich Europa zachodnia przechodziła okres kryzysu kultury. Upadły ośrodki kulturalne, szerzyła się ciemnota i zabobon. Jedyną ostoją życia kulturalnego był kościół. W Brytanii i Irlandii przechowywano w tamtejszych klasztorach dzieła pisarzy starożytnych i kościoła. Przepisywali je kopiści wzbogacając w ten sposób inne biblioteki. W krajach tych zachowała się klasyczna łacina. W Galii i we Włoszech używano łaciny z naleciałościami germańskimi. Klasycznej łaciny nie rozumieli nawet duchowni, a greka upadła całkowicie.
Karol Wielki przeprowadził reorganizację szkolnictwa kościelnego, nakazał zakładanie szkół przy klasztorach i katedrach biskupich. Szkoły te kształciły w zasadzie duchownych. Spośród Franków wywodził się historyk Einhard, autor biografii Karola. Na dworze w Akwizgranie, gdzie pod koniec życia przebywał cesarz, zgromadziła się cała elita umysłowa Europy. Karol odczuwał ciągły głód wiedzy i kształcił się do ostatnich lat życia. Jego imieniem nazwane zostały dwie litery maiuskuła (duża) i minuskuła (mała) karolińska.
8. Sztuka. W tym okresie powstawały w zasadzie tylko monumentalne budowle dla potrzeb sakralnych i świeckich. Architekci sięgnęli do wzorów rzymskich i bizantyjskich. Do dziś zachowała się kaplica pałacowa w Akwizgranie zbudowana na wzór świątyni Teodoryka w Rawennie, w stylu włoskobizantyjskim. Rozwijało się malarstwo i iluminowanie rękopisów.“(9)